Przypomina łabędzia krzykliwego, od którego jest jednak mniejszy i zdecydowanie rzadziej spotykany.

Wygląd

Mniejszy od łabędzia krzykliwego, o krótszej i grubszej szyi. Dziób czarny z żółtą, trójkątną plamą u nasady, mniejszą niż u łabędzia krzykliwego. Upierzenie jednolicie białe. Obie płcie ubarwione jednakowo, osobniki młodociane są szare z cielistym dziobem.

Biotop

Łabędź czarnodzioby gnieździ się nad jeziorami i rozlewiskami rzek w strefie tundry i lasotundry. Poza sezonem lęgowym pojawia się na bagnistych jeziorach, w zatokach morskich i ujściach rzek.

Występowanie

Występuje w tundrowej części Eurazji i Ameryki Północnej. Jest gatunkiem wędrownym, zimuje głównie na zachodnim wybrzeżu Danii, wybrzeżu Holandii, południu Irlandii i Anglii, południowej Francji oraz w środkowej i południowej Azji. W Polsce pojawia się regularnie na przelotach w północno-zachodniej części kraju i nieregularnie na całym niżu.

Lęgi

Łabędź ten wyprowadza 1 lęg w roku. Gniazdo buduje na suchym gruncie lub na kępie, w pobliżu  wody, w miejscu o rozległej widoczności. Jako budulca używa mchu, suchych roślin wodnych oraz puchu na wyściółkę. W zniesieniu jest 2-5 wydłużonych, białawych jaj. Młode trzymają się z rodzicami aż do wiosny.

Pokarm

Pożywienie łabędzia czarnodziobego stanowią głównie rośliny wodne, trawa, młode pędy bylin oraz (w niewielkich ilościach) drobne zwierzęta wodne.